این دارو در كنترل بیماری پاركینسون مصرف می ‌شود.

1- درمان با این دارو را باید با مقادیر كم شروع نمود و به صورت تدریجی مقادیر دارو را افزایش داد (با فواصل 2 تا 3 روز). مقدار مصرف نهایی معمولاً بر اساس بهبود تحرك بیمار و عوارض جانبی دارو تعیین می ‌شود. 2- تهوع و استفراغ ندرتاً باعث محدودیت در مقدار داروی دریافتی می شوند. مصرف دارو بعد از غذا تحمل آن را بهتر می‌ کند. 3- برای دستیابی به حداكثر اثر درمانی، ممكن است چند هفته تا چند ماه وقت لازم باشد.

بی ‎اشتهایی،‌ تهوع و استفراغ،‌ بی خوابی، اضطراب،‌ افت فشار خون وضعیتی، گیجی،‌ تپش قلب، آریتمی،‌ قرمزرنگ شدن ادرار و سایر مایعات بدن، حركات غیرارادی و غیرطبیعی،‌ هیپومانیا و سایكوز كه ممكن است باعث محدود شدن مقدار مصرف شوند،‌ افسردگی،‌ خواب ‎آلودگی، سردرد،‌ برافروختگی، ‌تعریق،‌ خونریزی دستگاه گوارش و نوروپاتی محیطی از عوارض جانبی دارو هستند.

1- این دارو نباید در پاركینسون ناشی از مصرف دارو‌ ها استفاده شود. 2- در صورت وجود بیماری‌ های ریوی، اولسر پتیك، بیماری قلبی-عروقی، گلوكوم با زاویه بسته،‌ ملانومای پوست و بیماری روانی باید با احتیاط فراوان تجویز شود.