ریفامپین به همراه سایر دارو‌های ضدسل در درمان این بیماری، در درمان عفونت های حاد استافیلوكوكی، جذام، بروسلوز، عفونت های كلامیدیایی، آندوكاردیت حاد، بیماری لژیونر‌ها و عفونت های آتیپیك ناشی از انواع مایكوباكتریوم و نیز در پیشگیری از مننژیت مننگوكوكی مقاوم به پنی سیلین و عفونت ناشی از هموفیلوس آنفولانزا مصرف می شود.

1- درصورت استفاده از قرص های ضدبارداری خوراکی در طول درمان با این دارو، حتماً از سایر روش های جلوگیری از بارداری نیز استفاده شود. 2- درصورت مصرف ریفامپین احتمال تغییر رنگ لنز‌های نرم وجود دارد. 3- درصورت قطع مصرف دارو، مصرف آن را باید مجددا ً‌با مقدار كم آغازكرد و به تدریج مقدار مصرف آن را افزایش داد. درصورت بروز عوارض جانبی جدی،‌ باید مصرف دارو را برای همیشه قطع كرد. 4- باید به بیمار یا اطرافیان وی یادآوری شود در صورت بروز علائم اختلال كبدی (تهوع مداوم، استفراغ،‌ بی حالی و زردی) فورا به پزشك مراجعه كند.

بی اشتهایی، تهوع، استفراغ واسهال، تغییر رنگ ادرار و ترشحات بدن به نارنجی، عوارضی با علائم آنفولانزا شامل لرز، تب، سرگیجه و درد استخوان، كلاپس و شوك،‌ كم خونی همولیتیك، نارسایی حاد كلیه، پورپورای ترومبوسیتوپنیك، تغییر در عملكرد كبد،‌ زردی، برافروختگی،‌ كهیر و ضایعات پوستی از عوارض جانبی این دارو هستند.

1- مقدار مصرف دارو در صورت وجود نارسایی كبد باید كاهش داده شود. 2- در درمان طولانی مدت انجام آزمون های عملکرد كبد توصیه می شود. 3- درصورت ابتلای بیمار به نارسایی كلیه (درصورت مصرف دارو با مقدار بیش از mg/day600)، این دارو باید با احتیاط فراوان مصرف شود.