دزیپرامین برای درمان بیماری افسردگی به كار می‌ رود.

1- از قطع ناگهانی مصرف دارو باید پرهیز شود. در صورت نیاز، كاهش مقدار مصرف باید تدریجی و در طول یك دوره حداقل 4هفته ‌ای باید انجام شود. 2- در هفته ‎‌های اول درمان به دلیل افزایش تمایل به خودكشی باید بیمار تحت نظر باشد. 3- بیش از یك داروی ضدافسردگی در یك زمان نباید تجویز شود. 4- برای شروع اثرات درمانی این دارو حداقل 6-1 هفته وقت لازم است. 5- به علت نیمه عمر طولانی دارو، تجویز یك نوبت در موقع خواب،‌ كفایت می ‌کند. 6- باید به بیمار یادآوری شود كه در صورت بروز علائم ضد‎موسكارینی به درمان ادامه دهد، چون به این اثرات تا حدی تحمل حاصل می ‌شود. 7- در صورت مصرف مهاركنندگان مونوآمین اكسیداز توسط بیمار، باید دو هفته بعد از قطع مصرف آن ها، مصرف این دارو را آغاز كند. 8- در صورت ضرورت مصرف داروی مهاركننده مونو آمین اكسیداز باید حداقل یك هفته میان قطع مصرف این دارو و شروع داروی جدید فاصله ایجاد شود. 9- به دلیل احتمال بروز منگی و سرگیجه، هنگام برخاستن ناگهانی از حالت خوابیده یا نشسته باید احتیاط نمود. 10- با مصرف این دارو، خشكی د‌هان ممكن است بروز نماید. در صورت تداوم این عارضه به مدت بیش از 2هفته، باید به پزشك مراجعه نمود.

خشكی د‌هان، خواب ‎آلودگی، ضعف و خستگی، تاری دید (اختلال در تطابق، افزایش فشار داخل چشم)، یبوست، ‌تهوع، اشكال در ادرار كردن، كاهش فشار خون وضعیتی، ‌اختلال ضربان قلب، اختلال در فعالیت جنسی،‌افزایش اشتها و وزن، اختلالات خونی، اغتشاش شعور، عصبانیت یا بی قراری، ‌لرزش اندام‌ ها از عوارض جانبی این دارو هستند.

در صورت وجود آسم، اختلالات دوقطبی، اختلالات خونی، گوارشی یا قلبی–عروقی، گلوكوم با زاویه بسته، افزایش فشار كره چشم، پركاری تیروئید، هیپرتروفی پروستات، نارسایی کبد یا کلیه، اسكیزوفرنی، حملات تشنجی و احتباس ادرار با احتیاط فراوان مصرف شود.