آمانتادین به تنهایی یا همراه با سایر دارو‌های ضد‎كولینرژیك برای درمان بیماری پاركینسون به كار می‌ رود. این دارو به منظور پیشگیری و درمان عفونت ‌های دستگاه تنفسی ناشی از ویروس آنفولانزا نوع A نیز استفاده شده است.

1- قطع ناگهانی مصرف آمانتادین ممکن است سبب تهییج، اضطراب، هذیان، توهم، افسردگی، هالوسیناسیون، افکار پارانوئید، بحران پارکینسون، اختلال در تکلم و کاهش سطح هوشیاری گردد. 2- اثربخشی آمانتادین در بیماری پارکینسون به چند ماه محدود می شود.

افت فشار خون وضعیتی، خیز محیطی، بیقراری شدید، اضطراب، عدم تعادل، گیجی، دلیریوم، افسردگی، اختلال در خواب، خستگی، توهم، سردرد، تحریک پذیری، خواب آلودگی، بثورات جلدی، بی اشتهایی، یبوست، اسهال و استفراغ، خشکی بینی، آگرانولوسیتوز، افزایش آنزیم های کبدی و اختلالات بینایی از عوارض جانبی این دارو هستند. نكات قابل توصیه

1- آمانتادین ممکن است سبب خواب آلودگی و کاهش سطح هوشیاری گردد. بنابراین طی مصرف این دارو باید از انجام فعالیت هایی که نیاز به هوشیاری کامل دارد اجتناب شود. 2- احتمال بروز ملانوما و افزایش تمایل به خودکشی در بیماران پارکینسونی تحت درمان با آمانتادین وجود دارد.