این دارو برای درمان تظاهرات اختلالات سایكوتیك به كارمی رود.

1- طی مصرف این دارو باید بیمار جهت مشاهده هرگونه اختلال حركتی و علائم اولیه اختلال حركتی دیررس مورد معاینه دور‌ه ای قرارگیرد. 2- از آنجایی كه خطر خودكشی در بیماران مبتلا به اسكیزوفرنی وجود دارد، دارو باید با حداقل مقدار ممكن در دسترس بیمار قرار گیرد. 3- در صورت بروز سندرم بدخیم نورولپتیك، مصرف دارو را باید بلافاصله قطع كرد. در صورت نیاز به تداوم مصرف دارو، حداقل 5 روز دارو را باید قطع كرد و سپس با جایگزین کردن یك دارو از یك گروه دیگر از دارو‌های ضدجنون (با مقدار كم) درمان را ادامه داد. 4- به دلیل تاری دید،‌ سرگیجه، خواب آلودگی، هنگام مصرف این دارو از رانندگی یا كار با ماشین آلاتی كه نیاز به هوشیاری دارند باید خودداری نمود.

اختلالات حركتی،‌ اضطراب،‌ عصبانیت، تاری دید،‌ اختلال جنسی،‌ كاهش تمایل جنسی، سرگیجه، دیسمنوره،‌ منوراژی، اثرات خارج هرمی، دیستونی، پاركینسون، بی خوابی، اختلال در دفع ادرار، تغییرات خلق و خوی، بی قراری،‌ اختلال در تمركز، مشكلات حافظه ای،‌ بثورات پوستی و خارش،‌ اسهال یا یبوست، سرفه،‌ خشكی د‌هان،‌ سوء‌هاضمه،‌ سردرد، تهوع، التهاب بینی و حلق و افزایش وزن و سندرم بدخیم نورولپتیك عوارض جانبی عمده این دارو هستند. احتمال بروز عوارض خارج هرمی با مصرف شکل تزریقی بیشتر از شکل خوراکی است. در ضمن درد، قرمزی و ناراحتی در محل تزریق، افزایش فشار خون، افسردگی و پاراستزی از عوارض اشکال تزریقی دارو هستند.

1- این دارو باعث طولانی شدن فاصله QT در بعضی از بیماران می شود. 2- به دلیل احتمال افزایش سطح پلاسمایی پرولاكتین، طی درمان با ریسپریدون باید سطح پرولاكتین را به طور منظم اندازه گیری نمود. 3- در صورت ابتلا به سرطان پستان، برادی كاردی، اختلالات الكترولیتی، بیماری های قلبی-عروقی، بیماری های عروقی مغز، سابقه سكته قلبی یا حمله عصبی، دهیدراتاسیون، كاهش حجم خون،‌ اختلالات شدید كبدی و كلیوی، بیماری پاركینسون یا همراه سایر دارو‌های طولانی كننده فاصله QT با احتیاط فراوان مصرف شود.