این دارو برای درمان افسردگی به ویژه وقتی تسكین لازم باشد، تجویز می ‌شود.

1- قطع مصرف دارو باید به تدریج و با نظر پزشك انجام شود. 2- مصرف این دارو بایستی حداقل 2 هفته پس از قطع مصرف داروی ضدافسردگی مهاركننده مونوآمین اكسیداز شروع شود. با این وجود حداقل یك هفته پس از قطع مصرف این دارو، می توان مصرف سایر دارو ‌های ضدافسردگی را آغاز نمود. 3- برای حصول اثر درمانی مطلوب، ممكن است 3-2 هفته زمان مورد نیاز باشد. 4- به دلیل بروز خواب‎ آلودگی، هنگام رانندگی و كار با ماشین ‎آلاتی كه نیاز به هوشیاری دارند،‌ باید احتیاط نمود. 5- به دلیل بروز سرگیجه، هنگام برخاستن ناگهانی از حالت نشسته یا خوابیده باید احتیاط نمود. 6- این دارو ممكن است سبب خشكی د‌هان شود. در صورت تداوم این عارضه پس از 2 هفته، باید به پزشك مراجعه شود. 7- به بیمار باید یادآوری شود كه در صورت بروز علائم ضد‎موسكارینی به درمان ادامه دهد، چون به این اثرات تا حدودی تحمل حاصل می‌ شود.

خشكی د‌هان، خواب‎ آلودگی، ضعف و خستگی، تاری دید،‌ اختلال در تطابق و افزایش فشارداخل چشم، یبوست، ‌تهوع، اشكال در ادرار كردن، افت فشار خون وضعیتی،‌ افزایش ضربان قلب، سنكوپ، آریتمی،‌ واكنش‌های ازدیاد حساسیت، لرزش دست، اختلالات رفتاری (به خصوص در كودكان)،‌ هیپومانیا، اغتشاش شعور (به خصوص در سالمندان)، افزایش اشتها، تغییر وزن، تشنج، اختلالات حركتی، تب، آگرانولوسیتوز، لکوپنی، ائوزینوفیلی، ترومبوسیتوپنی، عوارض اندوكرین مثل ژنیكوماستی، عصبانیت و بی قراری، اختلال در عملكرد كبد از عوارض جانبی دارو هستند.

در صورت وجود آسم،‌ اختلالات خونی یا گوارشی، گلوكوم با زاویه بسته، افزایش فشار داخل چشم، احتباس ادرار و اختلال دوقطبی و قلبی–عروقی، نارسایی کبد یا کلیه،‌ هیپرتروفی پروستات، حملات تشنجی، پركاری تیروئید، سابقه انفاركتوس میوكارد و اسكیزوفرنی با احتیاط فراوان مصرف شود.