سایمتیدین در درمان كوتاه مدت زخم ‌های فعال دوازدهه یا زخم ‌های فعال و خوش‎خیم معده،‌ حالات مرضی ترشح بیش از حد اسید معده مانند سندرم زولینگر–الیسون، برگشت محتویات معده به مری و سایر مواردی كه كاهش اسید معده برای آن مفید است، مانند جراحی دستگاه گوارش، مصرف می ‌شود.

1. بهتر است این دارو همراه با غذا و قبل از خواب مصرف شود. 2. احتمال تشدید درد مفاصل پس از تزریق وجود دارد. 3. بدلیل احتمال خطر بروز آریتمی تزریق وریدی مقادیر زیاد این دارو توصیه نمی-‌شود. 4. كشیدن سیگار موجب كاهش اثر این دارو می ‌شود.

اغتشاش شعور (برگشت‎پذیر)، اختلالات خونی، خستگی یا ضعف غیرعادی، ضربان آهسته، سریع و نامنظم قلب (به ویژه با تزریق وریدی مقادیر زیاد دارو)، كاهش توانایی جنسی، اسهال، سرگیجه یا سردرد، كرامپ عضلانی،‌ آلوپسی، بثورات جلدی،‌ تورم سینه ‌ها در زنان و مردان، پانکراتیت با شیوع بسیار کم، گالاکتوره، واسکولیت، آسیب برگشت‎پذیر كبد یا كلیه با مصرف این دارو گزارش شد‌ه است.

1- در بیماران سالخورده احتمال كاهش كلیرانس كلیه و افزایش غلظت سرمی دارو وجود دارد. 2- در سیروز كبدی و ناراحتی كلیه متوسط تا شدید خطر بروز عوارض جانبی به خصوص عوارض عصبی دارو وجود دارد. در صورت نارسایی کلیه تعدیل مقدار مصرف ضروری است. 3- داروهای مهارکننده گیرنده ‎H2 ممكن است عوارض سرطان معده را بپوشانند. 4- مصرف سایمتیدین و سایر مهارکننده های گیرنده H2 برای بیش از 8 هفته به ندرت ضروری است. 5- شکل تزریقی این دارو ترجیحاً باید به صورت انفوزیون داخل وریدی استفاده گردد. 6- از تجویز این دارو برای بیماران تحت درمان با وارفارین، فنی توئین و تئوفیلین (یا آمینوفیلین) خودداری شود.