آزاتیوپرین به عنوان داروی كمكی برای جلوگیری از رد پیوند كلیه، كبد، لوزالمعده، درمان روماتیسم ‎‌های فعال و حاد، كولیت اولسراتیو، بیماری كرون، میاستنی گراو منتشر، سندرم بهجت، پمفیگوس، سیروز صفراوی، لوپوس اریتماتوز سیستمیك و گلومرونفریت مصرف می شود.

1- در صورت بیماری فعال ویروسی (آبله مرغان و هرپس)، اختلال كبدی، عفونت، پانكراتیت، نارسایی كلیه و نقص شدید گزانتین اكسیداز با احتیاط مصرف شود. 2- بین واكسیناسیون و تجویز این دارو فاصله زمانی 12-6 ماه باید رعایت شود. 3- فراورده تزریقی را فقط باید از راه داخل وریدی تزریق كرد.

عوارض احتمالی این دارو شامل كم ‎اشتهایی، تهوع و استفراغ، تب ولرز، واكنش ‌های حساسیتی، ریزش مو، تضعیف مغز استخوان، ‌كاهش گویچه ‎‌های سفید، خستگی و ضعف غیرعادی ناشی از كم خونی مگالوپلاستیك و افزایش بروز عفونت می ‌باشد.

1- شمارش كامل سلول‌ های خونی طی ماه اول هفته‌ای یك بار و در ماه دوم و سوم دو بار در ماه و سپس هر ماه یك بار انجام شود. در صورت كاهش سریع یا مداوم گویچه‎ های سفید، مقدار دارو را باید كاهش داد. 2- در درمان جلوگیری از رد پیوند كلیه، احتمال بروز عفونت شدید و كشنده افزایش می‎یابد. 3- كاهش فعالیت دستگاه ایمنی با آزاتیوپرین احتمال بروز سرطان را افزایش می ‌دهد.