دیگوكسین در درمان نارسایی احتقانی قلب و برای پیشگیری و درمان آریتمی قلبی مصرف می شود.

1- دارو هر روز در وقت معین مصرف شود. در صورت بروز هرگونه نشانه مسمومیت از جمله تهوع، استفراغ، اسهال، كاهش اشتها یا آهسته شدن شدید نبض، باید به پزشك مراجعه شود. 2- مقدار مصرف دیگوكسین باید بر اساس نیاز هر بیمار تعیین گردد. این مقدار بر اساس وزن بدون چربی محاسبه می شود، زیرا این دارو در بافت چربی وارد نمی شود. 3- تزریق وریدی دارو بر تزریق عضلانی آن ارجحیت دارد. تزریق وریدی باید طی حداقل 5 دقیقه صورت گیرد. تزریق عضلانی تنها درصورتی كه امكان مصرف دارو از راه خوراكی یا وریدی وجود نداشته باشد، انجام می شود. 4- در صورت تغییر شكل تزریقی به شكل خوراكی دارو، تنظیم مقدار مصرف ممكن است ضروری باشد.

بی اشتهایی، تهوع، استفراغ، اسهال، درد شكم، اغلب با مصرف مقادیر زیاد دارو مشاهده شده است. اختلالات بینایی، سردرد، كسالت، خواب آلودگی، اغتشاش فكر، توهم، هذیان، آریتمی و بلوك قلبی بامصرف این دارو گزارش شده است.

1- در صورت وجود كاردیومیوپاتی هیپرتروفیك همراه با انسداد جریان خروجی از بطن چپ، قلبی-ریوی، نارسایی قلبی با اختلال عملكرد دیاستولی، سندرم WPW، انسداد گره دهلیزی بطنی، اختلالات الكترولیت ها، نارسایی كلیه با احتیاط فراوان مصرف شود. 2- در بیماران سالخورده و بیمارانی كه از دستگاه ضربان ساز مصنوعی استفاده می کنند، تنظیم دقیق مقدار مصرف دارو ضروری است. 3- اندازه گیری مقدار ثابت و حداقل غلظت دارو در سرم در طول درمان با این دارو ضروری است. پیگیری وضعیت بیمار و ثبت نوار قلبی و تعیین غلظت الكترولیت ها در سرم نیز ضروری می باشد. 4- قرص های تولید کنندگان متفاوت دیگوكسین، دارای فراهمی زیستی متفاوتی هستند. این مسئله باید در دیژیتالیزه كردن بیمار، یا در طول درمان نگهدارنده با قرص های دیگوكسین مدنظر قرارگیرد. 5- هر 50میکرو گرم از دیگوكسین تزریقی، از نظر مقدار مصرف معادل با 5/62 میکروگرم قرص یا الگزیر می باشد.