متوتركسات در درمان كارسینوم سینه، سر و گردن، ریه، تومور تروفوبلاستیك، لوسمی لنفوسیتیك حاد، لوسمی مننژیال، لنفوم ‌های غیرهوچكینی، میكوزفونگوئید، استئوساركوما، پسوریازیس، آرتریت روماتوئید، كارسینوم گردن رحم، تخمدان، مثانه، كلیه، پروستات و بیضه، لوسمی میلوسیتیك حاد، میلوم مولتیپل، آرتریت ناشی از پسوریازیس و درماتومیوزیت مصرف می شود.

نكات قابل توصیه 1- در تزریق دارو از راه غلاف طناب نخاعی، مقادیر زیادی متوتركسات وارد جریان خون می‎-شود. بنابراین در بیمارانی كه به طور سیستمیك نیز دارو دریافت می ‌کنند تنظیم مجدد مقدار مصرف سیستمیك توصیه می ‎شود. 2- تعداد لكوسیت ‎‌ها و پلاكت‎‌ ها 10-7 روز بعد از تجویز دارو به حداقل می ‎رسد و 7 روز بعد به میزان طبیعی برمی‌ گردد. 3- در بیماران مبتلا به آسیت، انسداد مجرای گوارش،‌ وجود ترشحات جنب یا صفاق و عیب كار كلیه ممكن است مقادیر بیشتر و یا مدت زمان مصرف طولانی‎ تر لوكوورین لازم باشد. توصیه می‎ شود طول مدت مصرف لوكوورین بر اساس غلظت پلاسمایی متوتركسات تعیین گردد. 4- در درمان پسوریازیس، بعد از دستیابی به پاسخ بالینی مطلوب مقادیر مصرف دارو تدریجاً كاهش داده شود و زمان استراحت (قطع مصرف دارو) به حداكثر زمانی كه پاسخ مناسب را ایجاد كند،‌ افزایش یابد.

زخم و خونریزی گوارشی، اسهال، پرفوراسیون گوارشی، كاهش گویچه ‌های سفید خون، عفونت باكتریایی یا سپتیسمی، کاهش پلاکت‌ های خون، استئوماتیت، زخم، ژنژیویت، فارنژیت، كاهش اشتها، تهوع و استفراغ از عوارض جانبی نسبتاً شایع متوتركسات می ‎باشند.

1- با توجه به اثرات سرطان ‎زایی بالقوه دارو، مصرف طولانی مدت آن در درمان موارد غیرنئوپلاسم با احتیاط فراوان صورت گیرد. 2- در آسیت، انسداد مجرای گوارش، وجود ترشحات جنب یا صفاق، موكوزیت، زخم گوارشی و كولیت اولسراتیو باید با احتیاط فراوان مصرف شود. 3- در صورت بروز اسهال یا استئوماتیت اولسراتیو یا بروز علائم ریوی (به خصوص سرفه‎‌ های خشك و آزاردهنده) مصرف دارو باید قطع شود. 4- درمان متوتركسات را نباید با مقادیر زیاد آغاز كرد، مگر این كه لوكوورین (برای جلوگیری از عوارض خونی و گوارشی) در دسترس باشد. لوكوورین را باید پس از مصرف متوتركسات تجویز كرد. 5- درمان سرطان با متوتركسات را نباید آغاز كرد مگر این كه كلیرانس كراتینین و غلظت كراتینین سرم در حد طبیعی باشد.