ایمی پرامین برای درمان افسردگی و شب ادراری كودكان تجویز می ‌شود.

1- از قطع ناگهانی مصرف دارو باید پرهیز شود. در صورت نیاز، كاهش مقدار مصرف به تدریج در طول یك دوره حداقل 4 هفته‌ ای باید انجام شود. 2- در هفته ‎‌های اول درمان به دلیل افزایش تمایل به خودكشی باید بیمار را تحت نظر قرار داد. 3- برای شروع اثرات درمانی این دارو حداقل 2هفته وقت لازم است. 4- به علت نیمه عمر طولانی دارو، تجویز یك نوبت آن در موقع خواب،‌ كفایت می ‌کند. 5- به بیمار باید یادآوری شود كه در صورت بروز علائم ضد ‎موسكارینی به درمان ادامه دهد، چون به این اثرات تا حدی تحمل حاصل می‌ شود. 6- در صورت وجود سابقه مصرف مهاركنندگان مونوآمین اكسیداز توسط بیمار، باید دو هفته بعد از قطع مصرف آن، مصرف این دارو را آغاز نمود. 7- در صورت ضرورت مصرف داروی مهاركننده مونوآمین اكسیداز باید حداقل یك هفته بین قطع مصرف این دارو و شروع داروی جدید فاصله ایجاد شود. 8- این دارو با ایجاد خواب ‎آلودگی، ممكن است بر اعمالی كه نیاز به مهار تو هوشیاری دارند (مانند رانندگی) تأثیر بگذارد. 9- به دلیل احتمال بروز منگی و سرگیجه، هنگام برخاستن ناگهانی از حالت خوابیده یا نشسته باید احتیاط نمود. 10- با مصرف این دارو، خشكی د‌هان ممكن است بروز نماید. در صورت تداوم این عارضه به مدت بیش از 2هفته، باید به پزشك مراجعه نمود.

خشكی د‌هان، خواب‎ آلودگی، ضعف و خستگی، تاری دید، افزایش فشار داخل كره چشم، یبوست، ‌تهوع، اشكال در ادرار كردن، كاهش فشار خون وضعیتی،‌ اختلال ضربان قلب، واكنش ‌های حساسیت مفرط، اختلالات رفتاری، اختلالات حركتی، اختلال در فعالیت جنسی، ‌افزایش اشتها و وزن عوارض اندوكرین مانند ژنیكوماستی، اختلالات خونی، اغتشاش شعور، عصبانیت یا بی قراری از عوارض جانبی این دارو هستند.

در صورت وجود آسم، اختلال دوقطبی، اختلالات خونی، گوارشی یا قلبی–عروقی، گلوكوم با زاویه بسته، افزایش فشار كره چشم، پركاری تیروئید، هیپرتروفی پروستات، نارسایی کبد یا کلیه، اسكیزوفرنی، حملات تشنجی و احتباس ادرار با احتیاط فراوان مصرف شود.